Zespół cieśni nadgarstka – kiedy drętwieją ręce

Spis treści:

1. Najczęstsze przyczyny powstawania cieśni
2. Profilaktyka i ćwiczenia to podstawa

Kanał nadgarstka to przestrzeń, którą od strony dłoni ogranicza więzadło poprzeczne nadgarstka, a od strony grzbietowej i bocznych – kości. W tym właśnie kanale znajduje się 9 ścięgien zginaczy palców otoczonych pochewkami maziowymi oraz nerw pośrodkowy, który odpowiada za zginanie 4 palców dłoni. Jeśli struktury, które znajdują się wewnątrz kanału nadgarstka z jakiegoś powodu powiększą swą objętość, w kanale następuje wzrost ciśnienia, który powoduje ucisk na nerw pośrodkowy i ścięgna. Bardzo wrażliwy nerw pod wpływem ucisku szybko przestaje działać właściwie. Objawia się to silnym i dokuczliwym drętwieniem palców dłoni – od palca serdecznego do kciuka. Objawy te nasilają się szczególnie w nocy i nad ranem. Aby złagodzić dolegliwość, musimy wykonać dłonią gest strzepywania, co w lekkich przypadkach cieśni nadgarstka pozwala pozbyć się drętwienia. Niestety, choć na początku drętwienie ustępuje samo, gdy odpoczniemy lub ‘strzepniemy’ dłoń, z biegiem czasu stan się pogarsza, a zespół cieśni nadgarstka coraz bardziej utrudnia życie – przedmioty wypadają z dłoni, a czynności wymagające precyzji nastręczają coraz więcej kłopotów. Nie ma się co łudzić – zespół cieśni nadgarstka nie ustąpi samoistnie. Im wcześniej zgłosimy się do lekarza, tym większe szanse na całkowite przywrócenie sprawności ręki.

Czytaj też: Terapie naturalne na uszkodzony bark

Najczęstsze przyczyny powstawania cieśni

Choć zespół cieśni nadgarstka dotyka przede wszystkim osób spędzających ponad 10 godzin przy komputerze, przyczyn powstawania tej dolegliwości jest wiele. Dzielą się one na trzy kategorie –  anatomiczne, fizjologiczne i habitualne, czyli związane z wykonywaniem określonych czynności angażujących nadgarstek i palce. W pierwszej grupie przeważają rozmaite anomalie rozwojowe związane z nieprawidłowym wykształceniem się kości i ścięgien nadgarstka. Wśród przyczyn fizjologicznych prym wiodą rozmaite schorzenia – od reumatoidalnego zapalenia stawów po dnę moczanową czy neuropatię cukrzycową i alkoholową.

Zespół cieśni nadgarstka o podłożu fizjologicznym może pojawić się także u kobiet w ciąży. Trzecia kategoria przyczyn obejmuje prace ręczne – powtarzające się czynności ze zginaniem nadgarstka i palców, czynności wymagające silnego uchwytu, pisanie na maszynie i klawiaturze, grę na niektórych instrumentach muzycznych, podpieranie się na rękach przy nadgarstku ustawionym w zgięciu grzbietowym (chodzenie o kulach, długotrwała jazda na rowerze, gimnastyka sportowa). Zespół cieśni nadgarstka może stanowić także jedno z powikłań źle wygojonego złamania.  

Profilaktyka i ćwiczenia to podstawa

Początkowe fazy zespołu cieśni nadgarstka można leczyć nieinwazyjnie i zachowawczo. Terapia polega na stosowaniu dużych dawek witaminy B6, a także – w wybranych i ciężkich przypadkach – zastrzyków z kortykosteroidów w okolicę troczka zginaczy. Ogromną rolę odgrywa również fizykoterapia i maksymalne odciążanie dłoni.

Podajemy 3 proste ćwiczenia, które pozwolą uniknąć nie tylko zespołu cieśni nadgarstka, ale i bolesnych skurczów przepracowanych mięśni. Najlepiej wykonywać je trzy razy dziennie:

• Zaciśnij mocno pięść na kilka sekund. Następnie powoli otwieraj doń,  rozciągając szeroko palce. Powtórz ćwiczenie 5 razy.
• Rozluźnij ramiona i barki, opuść i wyprostuj całą rękę na wprost siebie. Teraz zegnij rękę w nadgarstku i wyprostuj palce do góry. Drugą ręką wypychaj okolicę śródręcza i palców do siebie. Przytrzymaj rękę zgiętą w nadgarstku przez 10 sekund. Powtórz ćwiczenie 5 razy. 

Rozluźnij ramiona i barki, opuść i wyprostuj całą rękę na wprost siebie.  Mocno zaciśnij pięść i popychaj ją delikatnie do dołu i do siebie drugą ręką. Przytrzymaj przez 10 sekund. Ćwiczenie powtórz 5 razy.