Strona główna » Bakteria Narine – co nauka mówi o jej wpływie na układ pokarmowy?
ZDROWIE

Bakteria Narine – co nauka mówi o jej wpływie na układ pokarmowy?

probiotyki nowej generacji

Kiedy w 1963 roku armeński mikrobiolog wyizolował z jelit zdrowego noworodka szczególny szczep bakterii kwasu mlekowego, nikt nie przypuszczał, że kilkadziesiąt lat później stanie się on przedmiotem poważnych badań klinicznych publikowanych w takich pismach jak Frontiers in Immunology czy Letters in Applied Microbiology. Szczep ten — nazwany Narine na cześć córki badacza — to Lactobacillus acidophilus INMIA 9602 Er-2, oznaczony numerem 317/402. Dziś to jeden z lepiej przebadanych probiotyków wywodzących się z tradycji medycyny ormiańskiej i kaukaskiej, a jego profil działania wykracza daleko poza to, czego oczekujemy od zwykłego „probiotyku z apteki”.

Narine – pochodzenie bakterii

Narine to nie suplementacja „probiotikami w ogóle” — to konkretny, zidentyfikowany szczep bakteryjny. Różnica jest zasadnicza: w świecie mikrobiologii szczep to jak odcisk palca. Dwa produkty zawierające L. acidophilus mogą działać zupełnie inaczej, jeśli pochodzą z różnych szczepów. Narine ma własną historię, własną genetykę i — co ważniejsze — własny, udokumentowany mechanizm działania.

Szczep wyizolowano z mikrobiomu jelitowego zdrowego noworodka. To istotna informacja z punktu widzenia holistycznego: mikrobiom noworodka karmionego piersią jest ewolucyjnie optymalny — zróżnicowany, pełen szczepów zasiedlających jelita w sposób naturalny, bez „przekłamań” wynikających z diety przetworzonej, antybiotykoterapii czy stresu chronicznego. Źródło izolacji nie jest przypadkowe.

Mechanizmy działania — jak Lactobacillus acidophilus działa w jelitach?

1. Produkcja antybiotykopodobnego peptydu — acidocyna LCHV

Jedną z najbardziej oryginalnych właściwości tego szczepu jest zdolność do produkcji peptydu przeciwdrobnoustrojowego (AMP) nazwanego acidocyną LCHV. Badanie opublikowane w International Journal of Antimicrobial Agents (Mkrtchyan i wsp., 2010) wykazało, że ta cząsteczka o masie zaledwie 1,1 kDa wykazuje szerokie spektrum aktywności zarówno wobec bakterii Gram-dodatnich, jak i Gram-ujemnych, włącznie z patogenami szczególnie niebezpiecznymi klinicznie.

Co ważne: acidocyna LCHV jest wyjątkowo trwała termicznie — zachowuje aktywność po 90 minutach ekspozycji na temperaturę 130°C, działa w szerokim zakresie pH, natomiast jest wrażliwa na enzymy proteolityczne (trypsynę, pepsynę). To oznacza, że jej działanie odbywa się przede wszystkim w jelitach, gdzie enzymy trawienne już nie sięgają tak intensywnie.

Z holistycznego punktu widzenia: mamy tu do czynienia z przykładem ewolucyjnie wykształconej „naturalnej farmakopei” — bakteria sama produkuje substancję o działaniu zbliżonym do antybiotyku, ale bez niekorzystnych efektów systemowych, jakie niosą antybiotyki syntetyczne.

2. Hamowanie patogenów — szeroki zakres działania

Badania zestawione w przeglądzie z Frontiers in Immunology (Pepoyan i wsp., 2018) pokazują, że szczep wykazuje aktywność antagonistyczną wobec szeregu groźnych mikroorganizmów: Clostridium difficile (który odpowiada za jedne z najtrudniejszych do leczenia zakażeń poantybiotykowych), Bacillus subtilis, Pseudomonas aeruginosa, Klebsiella pneumoniae oraz Cronobacter sakazakii. To zestaw, który robi wrażenie — mówimy o patogenach odpornych na wiele antybiotyków, z którymi nowoczesna medycyna boryka się coraz trudniej.

3. Regulacja mikrobiomu — bardziej subtelna niż myślisz

Probiotikami zwykliśmy myśleć w kategoriach „dobre bakterie wypierają złe”. Rzeczywistość jest bardziej złożona i — jak pokazują badania z użyciem szczepu Narine — znacznie bardziej subtelna.

W randomizowanym, podwójnie ślepym, kontrolowanym placebo badaniu klinicznym (Frontiers in Immunology, 2018) sprawdzono wpływ Narine na mikrobiom pacjentów z gorączką śródziemnomorską (FMF) — genetyczną chorobą zapalną charakteryzującą się m.in. podwyższoną liczbą Candida albicans w jelitach oraz dysbiozą enterobakteriową. Wyniki były znamienne: suplementacja Narine przez 30 dni zmniejszyła liczebność C. albicans i enterobakterii — i to zarówno u nosicieli Candida, jak i u osób bez niej.

Co ciekawe: Narine nie wpłynęła na ogólną populację Lactobacillus ani Staphylococcus aureus — a to sugeruje działanie selektywne, a nie „wyczesywanie” całego mikrobiomu jak antybiotyk. To właśnie cechy, których szukamy w dobrze dobranym probiotyku.

4. Modulacja markerów zapalnych

W tym samym projekcie badawczym wykazano, że po 30 dniach suplementacji doszło do normalizacji OB (odczynu Biernackiego) oraz stężenia CRP (białka C-reaktywnego) we krwi pacjentów. To nie są mało istotne wskaźniki — CRP to jeden z podstawowych markerów stanu zapalnego, a jego podwyższone wartości wiążemy dziś z patogenezą chorób sercowo-naczyniowych, cukrzycy typu 2, depresji i nowotworów.

Old male doctor his office 731x1024

Narine a oś jelita–mózg: psychobiotyk nowej generacji?

To być może najciekawszy, a jednocześnie najbardziej niedoceniany aspekt działania Narine. W 2021 roku w piśmie Probiotics and Antimicrobial Proteins ukazała się praca Pepoyan i wsp. opisująca wpływ szczepu na populację Prevotella w jelitach — i jej związek z nastrojem pacjentów.

Prevotella to rodzaj bakterii, który budzi w ostatnich latach wielkie zainteresowanie badaczy osi jelitowo-mózgowej (gut-brain axis). Jej obecność i proporcje w mikrobiomie wiązane są z depresją, lękiem i zaburzeniami nastroju. Badacze zaklasyfikowali Narine jako immunobiotyk/psychobiotyk — pierwsze z tych określeń odnosi się do modulacji układu odpornościowego, drugie do wpływu na funkcjonowanie mózgu przez oś jelitową.

Oś jelita–mózg to dwukierunkowy kanał komunikacyjny łączący przewód pokarmowy z ośrodkowym układem nerwowym. Przebiega przez nerw błędny, układ immunologiczny, hormony jelitowe i produkowane przez bakterie krótkołańcuchowe kwasy tłuszczowe (SCFA) oraz neuroprzekaźniki. Szacuje się, że ok. 90% serotoniny jest produkowane właśnie w jelitach — nie w mózgu. Jeśli mikrobiom jest zaburzony, ta produkcja szwankuje, a konsekwencje odczuwamy psychicznie.

Ujęcie holistyczne: jelito jako „drugi mózg” (enteric nervous system) to nie metafora — to anatomiczna rzeczywistość. Gdy Narine reguluje skład mikrobiomu, pośrednio wpływa na produkcję neuroprzekaźników, odpowiedź immunologiczną i stan zapalny systemowy. Trudno o bardziej systemowe działanie probiotyku.

Narine a szczelność bariery jelitowej

Badania nad szczepami L. acidophilus wykazują konsekwentnie, że bakterie te wzmacniają integralność nabłonka jelitowego poprzez zwiększenie ekspresji białek „tight junction” — okludyny, klaudyny-1 i ZO-1 — które dosłownie „sklejają” komórki nabłonka (Al-Sadi i wsp., 2021, The American Journal of Pathology). To bezpośredni mechanizm walki z zespołem nieszczelnego jelita (leaky gut).

Nieszczelne jelito — choć wciąż niejednoznacznie zdefiniowane klinicznie — jest dziś łączone z takimi stanami jak nietolerancje pokarmowe, choroby autoimmunologiczne, SIBO, choroby zapalne jelit, a nawet spektrum autyzmu. Probiotyki z grupy L. acidophilus, zwiększając wydzielanie mucyny przez komórki kubkowe, tworzą fizyczną barierę ochronną na powierzchni nabłonka — warstwę śluzu utrudniającą translokację bakterii do krwiobiegu.

Czytaj także: Bakterie kałowe – dlaczego są tak niebezpieczne dla zdrowia?

Co mówi konwencjonalna medycyna — słowo o ograniczeniach badań

Rzetelność naukowa wymaga, by przyznać: większość badań klinicznych nad Narine pochodzi od jednego zespołu badawczego (Pepoyan i wsp., Armenia) i dotyczy specyficznej populacji — pacjentów z gorączką śródziemnomorską (FMF), chorobą genetyczną stosunkowo rzadką w Polsce. Brakuje dużych, wieloośrodkowych RCT na zdrowej populacji ogólnej.

To nie deprecjonuje wyników — mechanizmy działania są dobrze opisane biochemicznie, a szczep ma bogatą tradycję stosowania klinicznego w Armenii i krajach byłego ZSRR. Jednak z perspektywy medycyny opartej na dowodach (EBM), potrzebne są dalsze badania na szerszych populacjach. Aktualne dane wskazują na bezpieczeństwo i skuteczność, ale nie pozwalają jeszcze na pełne zalecenia terapeutyczne w standardowych protokołach zachodnich.

Jak stosować Narine — perspektywa holistyczna

Narine dostępna jest w postaci kapsułek (najczęściej 150–500 mg, zawierających min. 1,5 × 10⁸ żywych bakterii) lub jako ferment mleczny (tradycyjny preparat używany w kuchni kaukaskiej). Dawkowanie w badaniach klinicznych to zazwyczaj jedna kapsułka dwa razy dziennie przez 30 dni.

Z holistycznego punktu widzenia — żaden probiotyk nie zadziała optymalnie bez odpowiedniego „podłoża”:

Prebiotyki jako pożywka. Bakterie Narine potrzebują błonnika fermentowalnego — inuliny, FOS, skrobi opornej. Bez nich kolonizacja jest powierzchowna i krótkotrwała. Dieta bogata w warzywa korzeniowe, cykle, por, czosnek i zielone banany to naturalne wsparcie.

Redukcja cukrów prostych. Cukier to pożywka dla patogennych drożdżaków i enterobakterii — dokładnie tych organizmów, które Narine pomaga kontrolować. Suplementacja probiotyku przy diecie bogatej w cukier to działanie z założenia połowiczne.

Zarządzanie stresem. Kortyzol — hormon stresu — bezpośrednio moduluje przepuszczalność bariery jelitowej i skład mikrobiomu. Chroniczny stres znosi efekty nawet dobrze dobranej suplementacji.

Ostrożność z antybiotykami. Narine wykazuje wysoką odporność na wiele antybiotyków, ale racjonalne jest zachowanie kilkugodzinnego odstępu między przyjmowaniem antybiotyku a probiotykiem, by zminimalizować ryzyko inaktywacji.

Czas przyjmowania. Optymalnie: 15–30 minut przed posiłkiem lub z posiłkiem — pH żołądkowe po jedzeniu jest mniej agresywne, co poprawia przeżywalność bakterii.

Podsumowanie — co wiemy, a czego jeszcze nie wiemy

Bakteria Narine (L. acidophilus Er-2 317/402) to szczep o udokumentowanym, wielomechanizmowym działaniu w obrębie układu pokarmowego. Produkuje własny peptyd przeciwdrobnoustrojowy, selektywnie reguluje skład mikrobiomu, wykazuje działanie przeciwzapalne potwierdzone obniżeniem CRP, a jej wpływ na oś jelitowo-mózgową sytuuje ją wśród najbardziej interesujących psychobiotyków w aktualnych badaniach.

Jednocześnie uczciwe podejście naukowe nakazuje ostrożność: baza dowodów jest obiecująca, ale wciąż stosunkowo wąska. Narine nie jest lekiem i nie powinna zastępować diagnostyki ani leczenia chorób jelitowych.

To, co czyni ją wyjątkową w kontekście medycyny holistycznej, to właśnie jej wielopoziomowość: działa na mikrobiom, na barierę jelitową, na markery zapalne i potencjalnie na oś jelitowo-mózgową — jednocześnie, przy zachowaniu selektywności, której brakuje antybiotykom. Jest to przykład strategii terapeutycznej spójnej z paradygmatem systemowym: nie walczymy z objawem, lecz przywracamy równowagę ekosystemu.


Kluczowe źródła naukowe
  1. Mkrtchyan H, Gibbons S, Heidelberger S, Zloh M, Limaki KH. Purification, characterisation and identification of acidocin LCHV, an antimicrobial peptide produced by Lactobacillus acidophilus n.v. Er 317/402 strain Narine. Int J Antimicrob Agents. 2010;35(3):255–260. doi:10.1016/j.ijantimicag.2009.11.017
  2. Pepoyan AZ, Balayan MH, Manvelyan AM i wsp. Lactobacillus acidophilus INMIA 9602 Er‐2 strain 317/402 probiotic regulates growth of commensal Escherichia coli in gut microbiota of familial Mediterranean fever disease subjects. Lett Appl Microbiol. 2017;64(4):254–260. doi:10.1111/lam.12722
  3. Pepoyan AZ i wsp. Probiotic Lactobacillus acidophilus Strain INMIA 9602 Er 317/402 Administration Reduces the Numbers of Candida albicans and Abundance of Enterobacteria in the Gut Microbiota of Familial Mediterranean Fever Patients. Front Immunol. 2018;9:1426. doi:10.3389/fimmu.2018.01426 [PMC: PMC6028570]
  4. Pepoyan AZ, Pepoyan ES, Galstyan L i wsp. The Effect of Immunobiotic/Psychobiotic Lactobacillus acidophilus Strain INMIA 9602 Er 317/402 Narine on Gut Prevotella in Familial Mediterranean Fever: Gender-Associated Effects. Probiotics Antimicrob Proteins. 2021;13(5):1306–1315. doi:10.1007/s12602-021-09779-3
  5. Al-Sadi R, Nighot P, Nighot M i wsp. Lactobacillus acidophilus induces a strain-specific and toll-like receptor 2-dependent enhancement of intestinal epithelial tight junction barrier and protection against intestinal inflammation. Am J Pathol. 2021;191(5):872–884.
  6. Yelin I i wsp. Leaky Gut and the Ingredients That Help Treat It: A Review. Molecules. 2023;28(2):619. doi:10.3390/molecules28020619

Nota redakcyjna: Naturazdrowie.com ma charakter wyłącznie edukacyjny i nie stanowi porady lekarskiej. Redakcja dokłada wszelkich starań, aby publikowane informacje były poprawne merytorycznie, jednakże każda decyzja dotycząca leczenia powinna być skonsultowana z lekarzem. Regulamin serwisu

Tematy

Reklama

Reklama