Koktajl przeciwzapalny – miks warzywny, który obniża markery stanu zapalnego

Wiele chorób u osób otyłych ma źródło w przewlekłych stanach zapalnych w ich organizmach. Naukowcy z Uniwersytetu w Ohio opracowali prosty i zdrowy miks warzywny, który obniża markery stanu zapalnego.

Alarmujące dane o otyłości

Na całym świecie rośnie liczba osób otyłych, otyłość zaś wiąże się z całym szeregiem chorób towarzyszących. Wiele z nich bierze się z utrzymującego się przewlekle stanu zapalnego. Redukcja kluczowych białek zapalnych we krwi u osób z otyłością może znacząco poprawić ich życie – być może problem uda się rozwiązać w nader prosty i zdrowy przy okazji sposób. Na Uniwersytecie Stanowym w Ohio opracowano bowiem specjalny koktajl pomidorowo-sojowy, który już po czterech tygodniach regularnego spożywania bardzo wyraźnie obniżał markery związane ze stanami zapalnymi. Testy przeprowadzono na osobach dorosłych, wszystkie cierpiały na otyłość, a wyniki pojawiły się w czasopiśmie „Molecular Nutrition & Food Research”.

Synergia pomidora i soi

Z tego, że likopen z pomidorów i izoflawony z soi mają potencjalne działanie przeciwzapalne, zdawano sobie sprawę już jakiś czas. Testy z samym sokiem pomidorowym nie przyniosły jednak rezultatów – picie go nie poprawiło markerów stanu zapalnego, choć miało dobroczynny wpływ na kilka innych. Podobnie było z izoflawonami sojowymi, czyli flawonoidami w pewnych aspektach naśladujących działanie popularnego estrogenu. Teraz naukowcy zdecydowali się oba składniki połączyć, co zresztą nie było nowatorskim pomysłem, podobną mieszankę już wiele lat temu badano pod kątem profilaktyki raka prostaty (obniżają PSA), a także poprawy metabolizmu u osób z nadwagą. To jednak walka ze stanem zapalnym okazała się strzałem w dziesiątkę. Specjalny koktajl wyprodukowano z wyselekcjonowanych pomidorów o podwyższonej ilości likopenu, do którego dodano ekstrakt izoflawonów sojowych. W testach brało udział 12 osób z otyłością, które dziennie piły dwie puszeczki koktajlu, po 170ml każda. Badania trwały cztery tygodnie, a każdej z testowanych osób monitorowano poziom cytokin.

Czytaj też: Likopen – naturalny regulator na poprawę krążenia krwi

Potencjalny lek na zapalenie trzustki

Po czterech tygodniach picia koktajlu pomidorowo-sojowego zauważono duży spadek stężenia trzech cytokin, dwóch rodzajów interleukiny (to jedne z najważniejszych i najszerzej działających cytokin, odpowiadających zarówno za odporność, jak i stany zapalne) oraz czynnika stymulującego kolonie granulocytów i makrofagów (GM-CSF). Potwierdzono ponadto spadek stężenia czynnika martwicy nowotworów alfa (TNF-a), ale był na tyle niewielki, że pominięto go w dalszych badaniach. Dodatkowo okazało się, że sok pozytywnie moduluje metabolizm układu moczowego u osób z otyłością. Równocześnie prowadzono badania na zwierzętach, potwierdziły one przeciwzapalne właściwości koktajlu, a dodatkowo, czego nie badano u ludzi, łagodziły przebieg przewlekłego zapalenia trzustki. Leczenie tego schorzenia jest wciąż dość ograniczone (w zasadzie paliatywne, to tylko kontrola bólu i objawów ze strony układu pokarmowego), więc od razu zaczęły się testy kliniczne pod kątem leczenia koktajlem pomidorowo-sojowym ludzi z przewlekłym stanem zapalnym tego narządu – opracowany w Ohio sok może przynieść ulgę tysiącom chorych.

Dzięki badaniom na Uniwersytecie Stanowym w Ohio stworzono specjalny koktajl z pomidorów o wysokiej zawartości likopenu i ekstraktu izoflawonów sojowych, dający nadzieję dla osób chorujących na przewlekłe zapalenie trzustki, a także dla cierpiących na otyłość. Testy potwierdziły, że u osób otyłych pity regularnie przez cztery tygodnie koktajl pomidorowo-sojowy (dwie dawki po 170 ml dziennie) znacząco obniża markery stanu zapalnego, a konkretnie stężenie trzech ważnych cytokin. To znaczące odkrycie, bowiem przewlekłe stany zapalne są odpowiedzialne za wiele schorzeń powiązanych z otyłością, sam zaś koktajl powstaje z ogólnodostępnych, naturalnych składników.

https://news.osu.edu/tomato-soy-juice-lowers-inflammation-in-adults-with-obesity

https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC12963818